Belangrijke Medicinale Cannabis Onderzoeken en Studies

Het ontkrachten van de effecten van therapeutische cannabis

De geschiedenis van het waarschijnlijk meest misleidende "bewijs", dat lange tijd werd gebruikt om het imago van therapeutische cannabis te beschadigen, begint in 1974, toen dokter Robert Galbraith de resultaten publiceerde van een studie uitgevoerd aan de UniversiteitTulane. Dokter Galbraith is vandaag de dag een controversieel figuur in de neurologie. Hij bouwde zijn reputatie vooral op door zijn enthousiasme voor de "schoktherapie", waarbij hij elektrische schokken gebruikte om diepe hersengebieden te stimuleren. Met deze methode Galbraith probeerde bijvoorbeeld homoseksuelen "weer" in heteroseksuelen te veranderen.

Dokter Galbraith nam bovendien graag deel aan geheime experimenten onder leiding van het toenmalige CIA-agentschap, waarbij illegale pogingen werden ondernomen met een hallucinogene drug genaamd bulbocapnine in een poging om een zeer functionele 'hersenwasser' uit te vinden. In die tijd bleef de reputatie vanGalbraith echter onberispelijk.

Toen kort daarna de resultaten van de studie vanGalbraith over de effecten van cannabis naar buiten kwamen, namen de media verantwoordelijk hun taak op zich en publiceerden trots artikelen met koppen als "THC doodt hersencellen" of "Marihuana veroorzaakt hersenschade". En zoals je je kunt voorstellen, werden de artikelen gepresenteerd als feitelijke beweringen zonder ook maar een greintje scepsis. Ondertussen maakte ook de toenmalige Amerikaanse president Ronald Reagan zich deze conclusie eigen en begon onmiddellijk te verklaren dat legalisering van cannabis absoluut onbespreekbaar was.

"De resultaten van dit onderzoek waren echter uiteraard diepgaand onjuist. In het boek 'Smoke Signals: A Social history of Marijuana' analyseert auteur Martin Lee deze studie en noemt het een 'typische wetenschappelijke fraude'":

"Apen met stevig vastgemaakte gasmaskers, waarbij gedwongen gemiddeld 63 zeer sterke marihuanasigaretten om de vijf minuten werden toegediend. Wonder boven wonder: het resultaat van de studie was ernstige hersenschade bij de apen. Natuurlijk schreef Galbraith deze resultaten toe aan de effecten van marihuana, zonder zelfs maar de verstikking door zuurstofgebrek en koolmonoxidevergiftiging te noemen."

Gelukkig werden de resultaten van Galbraith nooit gerepliceerd en verschillende latere, belangrijke studies weerlegden ze radicaal.

Een andere fundamentele verandering in de narratief vond plaats in 2003, toen het Amerikaanse Ministerie van Volksgezondheid en Human Services een patent ontving voor "cannabinoïden en neuroprotectoren", gebaseerd op bewijs van het vermogen van stoffen afgeleid van cannabis, die het brein juist kunnen helpen "...het te beschermen tegen de gevolgen van hersenletsel zoals beroerte, verwondingen, neurodegeneratieve ziekten zoals de ziekte van Alzheimer, Parkinson en de dementie veroorzaakt door HIV."

De Indiase Hemp Drugs Commission (1894)

In 1893 stond India onder Brits bewind. De toenmalige koloniale regering begon zich zorgen te maken over de hoeveelheid cannabis (destijds "hennepdrugs" genoemd) die de lokale bevolking dagelijks consumeerde. Er werd besloten dat het tijd was om teams van Britse en Indiase artsen door het hele land te sturen met als doel te ontdekken welk effect hennepdrugs hadden, niet alleen op de gezondheid, maar ook op de moraliteit van de samenleving.

Het resultaat was een massief onderzoeksrapport van meer dan 3.000 pagina's met authentieke getuigenissen van meer dan 1.200 "yogi's, artsen, fakirs, directeuren van inrichtingen, dorpsbewoners die de drank bhang consumeerden, smokkelaars, legerofficieren, cannabisdealers, beheerders van ganjapaleizen en ook vertegenwoordigers van de geestelijkheid." Alle gegevens die in dit indrukwekkende dossier van zeven hoofdstukken werden verzameld, brachten de onderzoekers tot twee fundamentele conclusies: "matig gebruik van cannabis is onschadelijk, zelfs heilzaam, en het verbieden ervan zou een fundamentele schending van de rechtvaardigheid zijn geweest."

De onderzoekers sloten de studie als volgt af: "Het verbieden of zelfs maar drastisch beperken van de toegang van het publiek tot zo'n nuttig kruid als cannabis zou enorm lijden voor de samenleving en een diepe afkeer van de acties van de regering kunnen veroorzaken."

Anti-cannabispropaganda versus het "La Guardia Report" (1944)

De periode van desinformatie, voornamelijk geleid door Harry J. Anslinger (hoofd van het toenmalige Amerikaanse federale bureau voor drugsbestrijding) en door propagandafilms als "Reefer Madness", vereiste een krachtig en afwijkend antwoord van de burgemeester van New York, Fiorello La Guardia, die een team van toen vooraanstaande artsen, psychiaters, psychologen, farmacologen, chemici en sociologen de opdracht gaf om een volledige herziening en een onderzoek uit te voeren naar alle beschikbare wetenschappelijke literatuur over de effecten van cannabis.

De resultaten van de herziening werden gepubliceerd onder de titel "La Guardia Report". De studie kreeg onmiddellijk enorm respect in academische kringen en werd bekroond met de prestigieuze erkenning van de New York Academy of Medicine.

"De uiteindelijke conclusie van de gegevens van het La Guardia Report stelt dat het verbod op cannabis een ondubbelzinnige en duidelijke mislukking is."

"Marihuana heeft, net als alcohol, geen enkel effect op blijvende veranderingen in de basis van de persoonlijkheid," concluderen de onderzoekers in de studie. "Marihuana op zichzelf veroorzaakt geen asociaal gedrag. Bovendien is er geen bewijs dat regelmatig gebruik van marihuana direct leidt tot later gebruik van opiaten. Langdurig gebruik van cannabis leidt niet tot fysieke, mentale of morele degeneratie. Integendeel, uit de resultaten kunnen we afleiden dat stoffen afkomstig van marihuanaplanten in sommige gevallen potentiële therapeutische voordelen kunnen bieden die verder diepgaand onderzoek verdienen."

Studie 1.: De ontdekking van het THC-molecuul (1964)

In 1964, toen een team van Israëlische wetenschappers onder leiding van dokter Raphael Mechoulam voor het eerst het molecuul THC identificeerde en beschreef als de belangrijkste psychoactieve stof in therapeutische cannabisplanten, was dat niet alleen een fundamentele stap voorwaarts in het begrijpen van de effecten van marihuana, maar ook een reeks van opeenvolgende inzichten over hoe we de werking van het hele menselijk lichaam begrijpen.

De ontdekking van THC leidde wetenschappers tot de fundamentele ontdekking van een tot dan toe ongeïdentificeerd lichaamssysteem: het endocannabinoïdesysteem - dat kan worden beschouwd als een soort regelgevend besturingssysteem, waarvan de functie de correcte regulatie van alle andere lichaamssystemen en het handhaven van hun onderlinge evenwicht is.

Als je geïnteresseerd bent in de functies en details met betrekking tot het endocannabinoïdesysteem, kun je een van onze eerdere artikelen raadplegen "Het endocannabinoïdesysteem voor beginners". Deze ontdekking leidde uiteraard ook tot andere studies die de effecten tegen verschillende ziekten onderzochten.

De oorspronkelijke bedoeling van de studie uit 1974, die het positieve effect van cannabissubstanties op tumorgroei aantoonde, was paradoxaal genoeg om te bewijzen dat cannabis het immuunsysteem beschadigt. De studie, gesponsord door het nationale agentschap voor drugsbestrijding (NIDA) en de American Cancer Society, werd uitgevoerd aan de University of Virginia, waar onderzoekers kunstmatig tumoren implanteerden in laboratoriummuizen en ze vervolgens "10 opeenvolgende dagen behandelden met de stof delta-9-THC, vanaf de eerste dag na het implanteren van de tumoren".

"De bedoeling was om aan te tonen dat THC de groei van tumorcellen versnelde. Maar het tegenovergestelde was waar."

De resultaten van de studie werden later gepubliceerd in het wetenschappelijke tijdschrift "The Journal of the National Cancer Institute" en beschreven duidelijk hoe "THC en CBN bijdroegen aan het verkleinen van de totale omvang van tumoren bij muizen die 20 dagen werden behandeld." Uitstekende en vooruitstrevende resultaten, nietwaar?

De auteurs van de studie waren enthousiast over de resultaten en konden niet wachten om de volgende onderzoeksfase te starten. Tot hun grote teleurstelling werden ze echter geïnformeerd dat de NIDA alle financiering voor verder onderzoek stopzette en niet alleen dat: ze probeerden actief de resultaten van het eerste onderzoek in de doofpot te stoppen en te onderdrukken. Uiteindelijk was de enige publicatie die sprak over de mogelijke vertraging van tumorgroei door cannabis een klein artikel in de Washington Post, gepubliceerd op 18 augustus 1974.

Er gingen bijna drie decennia voorbij, een bijna ongelooflijke tijd, voordat iemand van de onderzoekers het aandurfde om deze "door God vergeten" studie weer op te pakken. Gelukkig nam dokter Manuel Guzman, professor in de biochemie aan de Universiteit van Madrid, dit op zich. Zijn onderzoek pakte niet alleen de eerdere studie op, maar slaagde er ook in de resultaten ervan te repliceren.

"De editie van het jaar 2000 van het tijdschrift Nature Medicine bevat een rapport van dokter Guzman, waarin hij de functie van cannabinoïden en hun positieve effect op de vermindering van tumoren bij laboratoriummuizen beschrijft. Niet alleen dat: THC verminderde de tumoren zonder het omliggende gezonde weefsel te beschadigen."

Studie 3.: Cannabis geneest misselijkheid veroorzaakt door chemotherapie (1975)

Een ander belangrijk historisch cannabisonderzoek uit het verleden is de ontdekking van de tegenwoordig beroemde dokter Lester Grinspoon, die echter aanvankelijk, wederom paradoxaal genoeg, probeerde te bewijzen dat marihuana schadelijk was. Grinspoon was vooral bezorgd over zijn goede vriend en wereldberoemde astronoom Carl Sagan, die dagelijks aanzienlijke hoeveelheden cannabis rookte.

"Maar kort na het begin van zijn onderzoek realiseerde Grinspoon zich dat zijn kennis en vooroordelen over cannabis slechts het resultaat waren van een lange overheidspropaganda. Hij vatte dit besef samen in de bestseller Marijuana Reconsidered (1971)."

Vanaf het moment dat Grinspoon "de ogen opende", nam hij het op voor cannabis en werd hij een van de sterkste stemmen en een van de grootste voorstanders van deze plant wereldwijd. Grinspoon had zelfs de eer om de therapeutische effecten van cannabis te observeren bij zijn zoon, bij wie op 15-jarige leeftijd leukemie werd vastgesteld. Dit verhaal wordt in detail beschreven in zijn persoonlijke essay dat zijn levenservaring met deze plant vertelt:

"Een normale dag na chemotherapie zag er ongeveer zo uit: zodra we het ziekenhuis verlieten, hoopten we dat Danny op tijd thuis zou komen voordat het gebruikelijke braken begon. Thuis waren we genoodzaakt om altijd een emmer voor het braken naast zijn bed klaar te zetten. Op een dag zei ik echter tegen Danny dat hij een paar trekken uit mijn voorraad moest nemen voor de therapie. Op weg naar huis draaide Danny zich om naar zijn moeder en zei 'Mam, waarom stoppen we niet bij dat fastfoodrestaurant in Brooklyn? Ze hebben daar die lekkere broodjes...' Ik zat daar en dacht 'Wauw'."

"Dokter Grinspoon overtuigde uiteindelijk in 1975 de directeur van het kinderziekenhuis van Boston om een cannabisstudie uit te voeren op de oncologieafdeling. Dat jaar werd voor het eerst de effectiviteit van THC uit cannabis aangetoond bij het helpen tegen misselijkheid en braken veroorzaakt door chemotherapie."

Studie 3.: Cannabis helpt tegen aids zonder bijwerkingen (1997)

Zoals Tashkin zelf zegt "...de resultaten van deze studie gingen tegen al onze verwachtingen in. Onze hypothese was dat er een positieve correlatie was tussen cannabisrook en het ontstaan van longkanker en dat een hogere cannabisconsumptie, in directe verhouding, zou leiden tot een hogere frequentie van longkanker."

Dankzij de jarenlange werk van dokter Tashkin is niet alleen gebleken dat het roken van cannabis, tegen elke logische veronderstelling in, geen longkanker veroorzaakt, maar suggereert het ook dat het aanzienlijke medicinale eigenschappen zou kunnen hebben.

Studie 5.: Cannabis vermindert het aantal overdoses door pijnstillers

De opioïdencrisis treft vooral de Verenigde Staten, waar het gebruik van pijnstillers een van de meest voorkomende doodsoorzaken door overdosis is. Wat betreft de media-narratief hoor je meestal ofwel dat cannabisgebruik een opstapje is naar opioïdengebruik, ofwel, integendeel, dat marihuana kan worden gebruikt als aanvulling of vervanging van pijnstillers.

Als je meer wilt weten over het gebruik van medicinale cannabis tegen pijn of als vervanging van opioïden of pijnstillers, kun je de volgende artikelen raadplegen:

Sisley gaf gelukkig niet op en zet haar inspanningen voort als lid van de Multidisciplinaire Vereniging voor Psychedelisch Onderzoek (MAPS). Voor meer verdieping in het onderwerp therapeutische marihuana en posttraumatische stressstoornis kun je het artikel "Cannabis en de behandeling van PTSS: Posttraumatische Stressstoornis". lezen.

Studie 7.: Cannabis tegen convulsies, epilepsie (lopend)

Het cruciale moment in de behandeling met cannabis en het gebruik ervan tegen epileptische aanvallen vond plaats toen aan de kleine Charlotte voor het eerst een olie met een hoog gehalte aan