5 Beroemdste Cannabiskwekers - Pioniers van Cannabisgenetica

Cannapio zadenOns eigen merkBekijken ›Tip bij dit artikelAuto Banana OG Kush - autoflowering zaden 5 stuks Cannapio€ 18,80Bekijken ›Tip bij dit artikelAuto Pure Haze - 3 stuks Cannapio autoflowering zaden€ 9,00Bekijken ›

• In dit artikel bekijken we 5 beroemde telers die worden beschouwd als de bekendste persoonlijkheden onder de cannabis-kwekers.

Beroemd worden omdat je cannabis kweekt, lijkt misschien een onmogelijke opgave.

Afgezien van een paar incidentele uitzonderingen zoals wedstrijden voor de hoogste kwaliteit, de Cannabis Cups, zijn te veel roem en publieke aandacht voor telers van medicinaal cannabis eerder ongewoon. Dat komt natuurlijk vooral door het jarenlange verbod op marihuana in veel landen en daarmee de begrijpelijke anonimiteit van de meeste moedige kwekers. Bovendien was de toch al geringe aandacht vooral gericht op degenen die erin slaagden om cannabis-soorten succesvol te kruisen en hybriden te creëren die succesvol werden in de hele gebruikersgemeenschap.

Op het moment dat u een cannabis-afgiftepunt bezoekt of gewoon verse medicijnen koopt, wordt duidelijk dat u zich vooral interesseert voor de genetica en de soort, niet voor wie het zaadje in de aarde heeft gestopt of voor de moederplant heeft gezorgd. Het is zoals bij het eten van appels: je kijkt of het een Golden Delicious of een Fuji is. Wie de appelbomen heeft gekweekt waarvan geoogst is, doet er voor de meeste klanten niet meer toe.

"Het verschil tussen het vermogen om hoogwaardige cannabis te kweken en het winnen van wedstrijden zoals de Cannabis Cups over de hele wereld bestaat uit een enorme inspanning van tijd en toewijding, die echter maar zelden wordt gewaardeerd."

"Wat is de beste marihuanasoort?"

Dat is een vraag die iedereen stelt die cannabis wil kweken of kopen. "Wie is de beste marihuana-kweker?" daarentegen wordt normaal gesproken aan niemand gevraagd.

Als voorbeeld kunnen we de wijn nemen. De meeste klanten zijn geïnteresseerd in twee basisdingen: het druivenras en de producent. Wie alleen op de prijs let, zoekt gewoon naar een goedkope merlot of kiest simpelweg voor rode of witte wijn; waar de geoogste druiven vandaan komen en waar ze zijn verwerkt, is voor deze klanten van ondergeschikt belang. Klanten die op kwaliteit of waarde letten, zoeken daarentegen zowel naar het druivenras als naar het wijnhuis.

Bij de poging om het absolute beste te kweken en te ontwikkelen, ging het echter nooit in de eerste plaats om geld. De wereldklasse-kwaliteit van sommige zeldzame cannabisbloemen is het resultaat van een enorme investering in tijd en oog voor detail. Toch wordt dit soort inzet maar zelden gewaardeerd zoals het zou verdienen, vooral de inzet van die buitengewone mensen die zich met huid en haar aan de teelt hebben gewijd om de hele cannabis-scene te veranderen.

1. De uitvinder van sinsemilla (gefeminiseerde zaden)

Sinsemilla is een Spaanse term voor "zonder zaden". In Spanje verwijst sinsemilla ook naar een methode waarbij telers alle mannelijke planten uit de tuin verwijderen en alleen de "meisjes" laten rijpen. Zo worden twee gewenste resultaten bereikt: ten eerste produceren alleen vrouwelijke planten bloemen met voldoende THC en andere cannabinoïden en kunnen ze daarom effectief worden gebruikt voor behandeling of genot. Ten tweede voorkomt men door het verwijderen van de mannetjes de bestuiving, waardoor de harsproductie in de vrouwelijke bloemen tot stilstand komt. Zonder de aanwezigheid van mannetjes rijpen zo zeer harige, zaadloze cannabisbloemen.

Deze praktijk verspreidde zich aanvankelijk vooral in Noord-Amerika, waar cannabis-consumenten gewend raakten aan bloemen van hogere kwaliteit die op een voor gebruik idealere manier waren voorgekweekt, in plaats van de zaden moeizaam uit de cannabis te moeten lezen. Het duurde niet lang voordat sinsemilla-bloemen de nieuwe standaard werden.

Een van de populaire verhalen over de ware oorsprong van sinsemilla-cannabis gaat over een onbekende kweker uit Mexico die een enorm assortiment aan sativa-bloemen bezat. Anderen vertellen over Humboldt County, een verborgen Californisch teeltgebied dat met deze techniek de hele cannabis-scene duurzaam heeft veranderd. Beide theorieën negeren echter de inschatting van journalist Fred Gardner, die bewijs levert dat sinsemilla-cannabis vele, vele jaren verder teruggaat:

"Van oude rotten in het vak hoor je vaak het verhaal dat zij de eersten zouden zijn geweest die een methode ontwikkelden om door het verwijderen van de mannetjes pure, zaadloze marihuana-bloemen te verkrijgen", legt Gardner uit in Counterpunch, "maar je hoeft alleen maar naar oude foto's uit India of andere traditionele teeltgebieden te kijken, of gewoon van elke plek ter wereld waar cannabis in het wild groeit. Als je foto's ziet van een veld vol cannabispanten met enorme, harige bloemen, wordt duidelijk dat deze techniek veel ouder is dan sommige Californische telers beweren. Tijdens het onderzoek dacht ik dat ik op het goede spoor zat. Ik ben veel dieper gegaan dan ik had verwacht. Maar ik heb er absoluut geen spijt van."

2. George Van Patten (alias Jorge Cervantes)

George Van Patten, vooral bekend onder het pseudoniem Jorge Cervantes, heeft sinds 1983 meer dan een miljoen boeken verkocht over de beste en meest effectieve methoden van cannabis-teelt. Zijn inspanning om telers de nodige kennis voor de beste resultaten bij te brengen, weerspiegelde zich niet alleen in de vreugde van succesvolle tuiniers, maar ook in de tevredenheid van miljoenen andere consumenten, of het nu recreatieve gebruikers of patiënten zijn. Jorge Cervantes is een man bij wie je ziet dat hij van cannabis-teelt houdt, en van iedereen die daarin geïnteresseerd is.

"Waarom zou ik mijn tijd verspillen aan gewoon werk als ik mijn dagen in de tuin kan doorbrengen en allerlei soorten van deze verbazingwekkend kleurrijke plant kan kweken?" Jorge Cervantes

De oorsprong van de kennis die in Van Pattens "Grower's Bible" is vastgelegd, ligt in de gedetailleerde aantekeningen die deze legendarische kweker gedurende vele jaren van teelt op de velden van Mexico en Zuid-Californië heeft gemaakt. Toen hij het opmerkelijke succes zag dat de verspreiding van kopieën van zijn notities onder bevriende telers had, werd Jorge duidelijk dat hij een bestseller in handen had.

"Ik ben pas cannabis-auteur geworden nadat ik ontdekte dat ik van marihuana-teelt houd. En voor iets anders ben ik eigenlijk ook niet geschikt", legt Jorge uit in een interview.

Zelfs vandaag de dag, in tijden van moderne teeltfaciliteiten en grote, professionele grow-bedrijven die de legale cannabis-markt bevoorraden, richt Jorge Cervantes zich nog steeds vooral op de "kleine vissen" en gewone, hobbymatige tuiniers.

3. Mahmoud ElSohly

De enige federaal erkende en dus legale plek in de VS waar cannabis mag worden geteeld, is het ongeveer 5 hectare (12 acres) grote terrein van de University of Mississippi. Deze unieke teeltlocatie werd opgericht en staat sindsdien onder streng toezicht van het NIDA (National Institute on Drug Abuse). Het doel van deze federaal erkende teeltoperatie is om de genezende effecten van cannabis officieel te onderzoeken. Een gebruikelijke oogst hier omvat ongeveer een halve ton plantmateriaal.

Het NIDA-instituut ondersteunt vooral studies die de potentiële risico's van cannabisgebruik benadrukken. NIDA-studies die daarentegen juist genezende effecten zouden moeten aantonen, werden geblokkeerd. NIDA en onderzoekers die proberen de genezende effecten van cannabis aan te tonen, vechten al tientallen jaren tegen de bureaucratie.

Verrassend genoeg werd het programma in 1978 uitgebreid om geselecteerde patiënten regelmatig van plantaardige medicijnen te voorzien. Het droeg de naam "Compassionate Investigational New Drug Program" en bereikte op deze manier maar liefst 30 leden. Het toppunt was het plotselinge einde in 1992 onder de regering-Bush. Van de weinigen die het programma hadden doorlopen, ontvangen er minstens vier tot op de dag van vandaag regelmatig cannabis geleverd.

Eén van hen is bijvoorbeeld Irv Rosenthal, beurshandelaar en woonachtig in Fort Lauderdale, Florida. Irv ontvangt regelmatig ongeveer 300 voorgerolde joints per maand en heeft sinds het begin van het programma naar schatting minstens 130.000 ervan gerookt. Over de kwaliteit van de joints van de universiteit wil hij zich liever niet uitlaten, waarschijnlijk omdat hij de directeur van het teeltprogramma, Mahmoud ElSohly, niet op de tenen wil trappen.

Op de vraag wat er voor zijn hele werk het meest is veranderd, antwoordt ElSohly tegenover STAT News in feite dat hij zijn teeltvaardigheden net zo snel moest verbeteren als de "illegale kwekers".

"Aanvankelijk teelden we medicinaal cannabis met maximaal 4-5% THC-werkzame stof. Dat lag vooral aan de vraag van onderzoekers naar dergelijke cannabis en ook omdat het in wezen even sterk was als de soorten die gebruikelijk waren op straat en op de zwarte markt.

Later begonnen we op vraag van nieuwe onderzoekers soorten met 8% THC te produceren. De onderzoekers gaven deze cannabis aan patiënten en stelden vast dat zelfs meer ervaren patiënten deze nieuwe, sterkere soort nauwelijks verdroegen. De onderzoekers belden ons daarop en zeiden: 'Dit is gewoon te sterk.' Dat is prima, maar jullie hebben het zo gewild."

In het interview merk je dat ElSohly geïrriteerd is. Tijdens het hele gesprek klaagt hij dat de onderzoeksgemeenschap hem als vijand afschildert en zijn werk belastert. Waarom is dat zo?

Een verklaring daarvoor levert het rapport van Dr. Sue Sisley. Sisley leidde onder andere een casestudy met 76 oorlogsveteranen die aan posttraumatische stressstoornis leden. Nadat ze de aan de University of Mississippi geteelde cannabis-soorten had ontvangen, klaagde de arts onmiddellijk over de erbarmelijke kwaliteit ervan.

"Deze cannabis had niets gemeen met wat er destijds verder werd geteeld", legt Sisley uit en liet de cannabis van de universiteit in het laboratorium onderzoeken. Het bevatte onder andere een aanzienlijke hoeveelheid schimmel en lood.

Zo zit het dus met de bevoorrading door de enige federaal erkende cannabis-teeltlocatie in de VS als het erom gaat de therapeutische en schadelijke effecten ervan te onderzoeken. Ziet u hier een probleem?

4. Ed Rosenthal

Ed Rosenthal werd voor alle hobby-cannabiskwekers sinds de eerste editie van het beroemde cannabis-magazine High Times een icoon. In de eerste editie, die in 1974 verscheen, introduceerde High Times de rubriek "Ask Ed", waarin Ed Rosenthal begon de cannabis-community over allerlei valkuilen te adviseren. Cannabis-teelt en de nodige knowhow begonnen zo voor het eerst naar de oppervlakte en in de mainstream door te dringen.

De onvermoeibare cannabis- en legalisatieactivist Ed is tot op de dag van vandaag een actieve mentor. Hij richtte bovendien de uitgeverij Quick Trading Publishing op en hielp in de loop van zijn werk een groot aantal kwekers om hun creaties met de wereld te delen.

In 1999 vestigde Rosenthal zich in Oakland en werd door de staat Californië officieel aangesteld als teler en leverancier van medicinaal cannabis voor lokale patiënten. Drie jaar lang runde hij zijn teelt voordat zijn faciliteit zonder waarschuwing door de federale politie werd ontruimd en Rosenthal werd gearresteerd. Tijdens het proces werd Rosenthal en zijn advocaten verboden te vermelden dat zijn bedrijf officieel door de stad Oakland was goedgekeurd.

De juryleden stemden aanvankelijk voor een veroordeling. Nadat ze echter de ware omstandigheden van de zaak vernamen, wilden ze de oorspronkelijke beslissing aanvechten en de vermeende "crimineel" alsnog vrijspreken.

Volgens een bericht van de New York Times dreigden Rosenthal 100 jaar gevangenisstraf en een boete van 4,5 miljoen dollar. Rechter Charles Breyer veroordeelde de kweker uiteindelijk echter slechts tot één dag gevangenisstraf. Ook tegen dit vonnis ging Rosenthal in beroep en de zaak ging verder.

Rosenthal was uiteraard opgelucht, maar vermoedde niet dat de federale overheid niet zonder een bestraffing zou opgeven. Enkele maanden later besloot het Amerikaanse openbaar ministerie Rosenthal opnieuw te vervolgen.

Voor de nieuwe rechtbank verliep de procedure vergelijkbaar met de eerste keer: Rosenthal en zijn advocaten was het verboden over de goedkeuring uit Oakland te spreken. De juryleden stemden daarop opnieuw voor een veroordeling, maar gelukkig hield de rechter zich aan zijn woord en legde geen hogere straf op dan de eerste keer: één dag gevangenisstraf.

De Amerikaanse federale overheid bereikte daarmee precies wat ze wilde laten zien: alle cannabiskwekers, dus ook degenen die in deelstaten legaal voor patiënten telen, duidelijk maken dat de autoriteiten op elk moment op de deur van hun growroom kunnen kloppen.

"Maar de kwekers zijn er nog steeds, en in steeds grotere aantallen."

Als u de volgende keer iemand hoort praten over de verdiensten van ondernemers, politici of investeerders bij de verspreiding van medicinaal cannabis, vermeld dan zeker ook de enorme en vooral onvermoeibare inspanningen van de ondergrondse kwekers die zich letterlijk hebben toegewijd aan het doel "de regering te overwoekeren". Tegen de verbodswet heeft dat tot nu toe, zou je kunnen zeggen, behoorlijk succesvol gewerkt.

5. Professor Afghani

Als er in veel landen geen verbod op medicinaal cannabis zou zijn, waren misschien zulke nauwkeurige indoor-teelttechnieken nooit ontstaan. Waarom zou je proberen een perfecte omgeving voor cannabispanten te creëren als je niet tegelijkertijd probeert actief aandacht te vermijden? Of anders gevraagd: heeft u ooit gehoord van wijnboeren die hun druiven binnen onder de lamp telen?

Zonder handleidingen en duidelijke procedures begon de eerste generatie indoor-kwekers te experimenteren en probeerde ze buitenomstandigheden na te bootsen, inclusief lichtcycli, wind en luchtvochtigheid. De eerste systemen voor indoor-teelt begonnen vanzelfsprekend met de klassieke teelt in aarde en het gebruik van verschillende verlichtingstypen. Aanvankelijk was cannabis uit binnen-teelt voor de meesten weinig interessant en van lagere kwaliteit dan buiten-waar.

De sprong naar een volledig nieuw niveau werd vooral bereikt door de overstap op de techniek van hydrocultuur in de jaren 1970. Gezien de historische oorsprong van hydrocultuur, die teruggaat tot de bijbelse verhalen over de Hangende Tuinen van Babylon, gecombineerd met het moderne onderzoek van de NASA op dit gebied, is het begrijpelijkerwijs vrij moeilijk in te schatten wie daadwerkelijk als eerste hydroponisch geteelde cannabis cultiveerde. Laten we echter een kijkje nemen in het legendarische High Times-artikel uit 1996, "The Million Dollar Growroom".

"In een ruimte vol netjes georganiseerde compartimenten zagen we rij na rij planten die in steenwolblokjes stonden en op een bak vol voedingsoplossing stonden die terug in het voorraadvat druppelde", schrijft Danny Danko, een bekend redacteur van het magazine, in het originele verslag. "Dit was geen sjofele, vuile aarde-grow. Dit was een professioneel botanisch laboratorium dat duidelijk tot een enorme productie in staat was."

Het artikel ging over het laboratorium van professor Afghani. Ook al heeft de professor zijn ware identiteit tot op de dag van vandaag niet prijsgegeven, hij heeft de cannabis-teeltscene letterlijk gerevolutioneerd.