Cannabis en sport: De wetenschap achter runners high

Cannapio zadenOns eigen merkBekijken ›Tip bij dit artikelAuto Banana OG Kush - autoflowering zaden 5 stuks Cannapio€ 18,80Bekijken ›Tip bij dit artikelAuto Pure Haze - 3 stuks Cannapio autoflowering zaden€ 9,00Bekijken ›

• Endorfinespoeling is een achterhaald concept, endocannabinoïden hebben een belangrijkere functie
• Anandamide of de lichaamseigen tweelingbroer speelt een centrale rol in het mechanisme van de "roesaanvallen"

Als u ooit een fan van hardlopen, krachttraining of sport bent geweest of nog steeds bent, kent u zeker het gelukzalige gevoel dat optreedt na een hoogwaardige, goed uitgevoerde training. De meest populaire benaming voor dit fenomeen is de zogenaamde "dronkenschap van de hardloper" "Running Nirvana" of "Runners High".

In de wetenschappelijke literatuur wordt de gewaarwording "roes van de hardloper" gekarakteriseerd als "het gevoel van puur geluk, van bewustzijn, van verbinding met de natuur en met zichzelf, van innerlijke harmonie, van onbegrensde energie en van vermindering van elke pijngewaarwording".

Een van de wetenschappelijke hypothesen verklaart dit fenomeen als een neurobiologisch beloningsmechanisme dat volgt na gemiddelde en vooral intensieve aërobe belasting. Logischerwijs kunnen we ons voorstellen dat dit mechanisme van het menselijk lichaam zich heeft ontwikkeld als een evolutionaire hulp die ons dwingt om van de bank te komen (of uit de grot te klimmen) en iets te doen dat ons zowel fysiek als mentaal helpt.

Interessant genoeg is het specifiek het menselijk langetermijnuithoudingsvermogen dat uniek is in het hele dierenrijk. Bijvoorbeeld in de lezing "Waarom mensen rennen: biologie van de menselijke evolutie en marathonloop" beschrijft Daniel Lieberman, professor in de antropologie en marathonloop aan de Harvard Universiteit, het volgende: "Als oude wezens zonder klauwen, zonder haar en over het algemeen zonder wapens moesten we vertrouwen op ons uithoudingsvermogen. Het volhardingsvermogen als belangrijkste middel tegen het sterkere, snellere en veel gevaarlijkere wild waar we aan moesten ontsnappen om te overleven en het te bejagen."

Niet alleen op deze manier motiveert het gevoel van de "roes van de hardloper" ons om te sporten en helpt het ons om het vermogen te ontwikkelen om intensieve aërobe stress gedurende langere perioden vol te houden. Het feit dat ons lichaam dit beloningsmechanisme heeft ontwikkeld, is ook zinvol omdat intensieve aërobe activiteiten een hoger risico op blessures met zich meebrengen en veel meer energie verbruiken dan gematigde activiteiten.

Endorfines sterven uit, cannabinoïden geven

Herinnert u zich alle opwinding over hardlopen en het vrijkomen van endorfines? Met grote steun van de media is het wetenschappers gelukt om dit concept van fysieke inspanning en de uitscheiding van endorfines breed bekend te maken, wat zou leiden tot een gevoel dat lijkt op het innemen van verdovende middelen, met name opiaten. De waarheid is dat endorfines intern geproduceerde opiaten van het menselijk lichaam zijn.

Wetenschappers hebben al enorme inspanningen geleverd om dit fenomeen te onderzoeken. In een van de onderzoeken met muizen bleek zelfs dat sommige muis-proefpersonen zo verslaafd raakten aan het hardlopen dat ze fysieke inspanning boven alles verkozen. Sommigen van hen renden toen verrassend genoeg tot ze uitgeput waren en stierven. Dit resultaat heeft wetenschappers tot hypothesen over loopgewoonten geleid en vergeleken met morfineverslaving. Deze hypothesen zijn echter niet voldoende onderbouwd, wat de wetenschapper ertoe aanzette andere mogelijke verbanden te onderzoeken: cannabinoïden en endocannabinoïdesystemen.

Onderzoekers van de afdeling Antropologie aan de School of Anthropology van de Universiteit van Arizona hebben het volgende onderzoek opgezet. Fretten, mensen en honden werden in deze studie als proefpersonen gebruikt. De aanvankelijke hypothese van de wetenschappers was de aanname van intensieve aërobe belasting als trigger voor neurotransmitters die geassocieerd worden met het endocannabinoïdesysteem. Concreet concentreerden de wetenschappers zich vervolgens op het "magische molecuul" van anandamide, dat vaak het "geluksmolecuul" wordt genoemd.

De naam anandamide komt uit het Sanskriet (de oorspronkelijke heilige taal van het boeddhisme en hindoeïsme), waar "Ananda" "vreugde, welzijn of geluk" betekent. Het is de double van Δ9-tetrahydrocannabinol of THC. Anandamide werkt net als THC als receptor-trigger CB1 en CB2, die verantwoordelijk zijn voor de fysieke en mentale beloningen, dat wil zeggen voor de gevoelens van geluk en euforie.

Wetenschappers volgden een eerdere studie met muizen waaraan een speciale stof, Rimonabant, was toegediend die een remming van de cannabinoïdreceptor veroorzaakte. Deze studie was de belangrijkste stimulans voor het onderzoek naar het verband tussen aërobe belasting en het endocannabinoïdesysteem. Zo "rekruteerden" wetenschappers honden, fretten en mensen met een matig goede conditie.

Wetenschappers testen hun hypothese door de bloedwaarden van honden en mensen (natuurlijk zoogdieren) te vergelijken met de waarden van fretten (niet-zoogdieren) na 30 minuten aerobics. Als gevolg daarvan voorspelden de onderzoekers een stijging van het anandamidegehalte bij mensen en honden. Zoals bij zoogdieren die niet zijn uitgerust voor langeafstandslopen, veranderde ook bij fretten het anandamidegehalte niet. De grootste stijging van het anandamidegehalte werd uiteraard bij de mens waargenomen.

Wat kan deze studie dus? Ik kan hieruit concluderen Als u uw eigen anandamidegehalte in het bloed wilt verhogen en uw eigen welzijn wilt bevorderen, moet u in beweging komen. Bovendien is intensieve beweging in dit geval veel effectiever dan lichte beweging.

Speculeer ook over de effectiviteit van de zogenaamde hoogintensieve intervaltraining (HIIE-workouts), ook wel bekend als "Tabata-training". Dit type training heeft de afgelopen jaren aan populariteit gewonnen, vooral omdat HIIE-training weinig tijd in beslag neemt, maar zeer effectief de stofwisseling en daarmee de vetverbranding kan stimuleren meer dan een langere training. Of dit type training zowel het anandamidegehalte als de langdurige aërobe stress bevordert, is echter nog steeds een vraag.

"Runners Intoxicatie" in actie

Stel u voor: de heer Matt Hook, marathonloper, auteur van "Running on Reefer" en lid van "420 Games". Het is nauwelijks te geloven dat deze man 15 jaar geleden ziekelijk overgewicht had, opiaatverslaafd was en tegen depressies vocht. Het ontwaken voor hem was bijna dodelijk, een auto-ongeluk. "Als je op de rand van leven en dood staat, heeft dat diepgaande gevolgen voor je", zegt Hook.

Na dit ongeluk begon Matt aan een uitdagend pad naar rehabilitatie. Zijn doel was niet alleen om te herstellen van een bijna dodelijk ongeluk, hij wilde zijn fysieke karakter en gezondheid compleet veranderen. Bijna als een zegen van moeder natuur ontdekte Matt cannabis en ontdekte hij, dat het voor lange afstanden hardlopen in combinatie met hennep de sleutel tot genezing en fysieke transformatie kan zijn.

Matt begon aan zijn metamorfose te werken zoals hij het "Anandamide-Axioma" noemde. Hij besloot niet te vertrouwen op voorgeschreven pijnstillers en begon in plaats daarvan met langeafstandslopen in combinatie met cannabis. "In de loop van de tijd heb ik ontdekt dat" Op dat moment had Matt nog geen idee dat er een nauw verband bestond tussen langeafstandslopen en de activering van het endocannabinoïdesysteem, maar "Runners Intoxicatie" motiveerde hem om niet op te geven.

Matt was niet alleen in staat om meer dan 60 pond lichaamsgewicht te verliezen, hij werd ook bevrijd van zijn sterke opiaatverslaving. "Na mijn eerste ongeluk op 19-jarige leeftijd ontwikkelde zich een sterke opiaatverslaving waartegen ik acht jaar lang heb gevochten", herinnert Matt zich. "Uiteindelijk was ik bijna op de bodem en belandde ik bijna in de gevangenis. Dat was een grote realisatie voor mij. Ik begon een actieve levensstijl te leiden en verwijderde geleidelijk alle medicijnen die ik eerder dankzij cannabis had ingenomen."

Beloningsmechanisme ... echt?

Vanuit evolutionair oogpunt is het zeer verleidelijk om de "roes"-functie te verklaren als een beloning voor eerlijke training. Professor Guillermo Moreno van de Universiteit van Irvine, Californië, en onderzoekers van het laboratorium Piomelli Lab (Piomelli Lab aan de University of California, Irvine School of Medicine), die de gemeenschap van de hedendaagse wetenschap veel vooruitgang op het gebied van anandamide-neurotransmitters te danken hebben, beschrijven echter het volgende: "Anandamide induceert zogenaamde vasorelaxatie (verlaagt de vaatdruk), waarschijnlijk de homeostatische reactie van het lichaam op eerdere, intensieve hartbelasting de werkelijke belasting ".

Ongeacht de evolutionaire functie van "Runners Intoxicatie" is dit mechanisme voor atleten zoals Matt Hook en vele anderen een geweldige mogelijkheid om uw stemming op een natuurlijke manier te verbeteren en gemotiveerd te blijven om verder te trainen en het leven in het algemeen te verbeteren.

En hoe zit het met u, onze lezers? Heeft u ooit de "roes van de hardloper" ervaren? Deel uw meningen en ervaringen in het commentaargedeelte!